“Sən torpağa getmədin, torpaq sənə çevrildi” - Şəhid Rauf İbadovun dostu danışdı

Şəhidlər haqqında danışmaq cəsarət istəyir. Çünki bu sözlərin hər biri qan qoxuyur, ana ahı daşıyır, yarımçıq qalan arzuların sükutundan süzülür. Şəhid - bir ad deyil, bir taledir; bir ailənin ömrünə hopan kədər, bir xalqın belinə çəkdiyi müqəddəs yükdür. Onlar gedəndə torpaq qalib olur, amma ürəklər məğlub qalır. Bu müsahibə də bir insan haqqında yox, minlərlə susan ürək haqqında olacaq. Bir azdan oxuyacağınız sözlər isə geri qayıtmayan Raufun adına deyiləcək.

II Qarabağ Müharibəsində şəhid olan Rauf İbadovun dostu Elnur Əliyev "İnformator.az"a müsahibə verib. 

"İnformator.az" müsahibəni təqdim edir:

 -Raufu necə xatırlayırsan?

- Raufu xatırlamaq çətindir… Çünki onu xatırlamaq bir adamı deyil, bir bütöv baharı xatırlamaq kimidir. Hər dəfə adını çəkəndə sanki yarımçıq qalan bir cümlə boğazımda düyünlənir. O, danışanda səsi sakit idi, amma o sükutun içində dağ qədər iradə vardı. Güləndə isə elə bil müharibə bir anlıq dayanırdı.

- Onunla son söhbətin yadındadırmı?

- Hə, çox aydın yadımda qalıb… Dedi ki, “Əgər qayıtmasam, anamı sən qucaqlayarsan, olar?” Mən gülüb “axmaq danışma” dedim. İndi o gülüş qulağımda nalə kimidir. O an bilmirdim ki, Rauf artıq vidalaşmağı öyrənmişdi, biz isə hələ ümidə sarılırdıq.

- Şəhidlik xəbəri gələndə nə hiss etdin?

- İnsan elə bilir ki, ağlayacaq, amma yox… Mən ağlaya bilmədim. İçimdə nəsə qopdu, sındı, dağıldı, dizlərim tutmadı. Sanki dünya bir anlıq səssizləşdi. Sonra Raufun səsi gəldi qulağıma: “Dik dur". Bax o an anladım - o ölməmişdi. O, sadəcə bizdən bir az yüksəyə qalxmışdı.

- Rauf qorxurdumu?

- Hamı qorxur. Amma Rauf qorxusunu ürəyinin ən dərin yerinə basdırmağı bacarırdı. Deyirdi ki, “Qorxu varsa, deməli, itirəcək nəyin var. Mənim itirəcəyim Vətəndən başqa heç nə yoxdur.” Bu sözlər indi daş kimidir — ağır, amma möhkəm.

- Onu ən çox nə ilə xatırlayacaqsan?

- Yarımçıq arzuları ilə. Deyirdi ki, müharibə bitsin, kəndə qayıdaq, çay içək, susqun-susqun oturaq. Susqunluq da xoşbəxtlikdir axı… Amma o çay süfrəsi qurulmadı. Onun payına torpaq, bayraq və əbədiyyət düşdü.

- İndi ona nə demək istərdin?

- Deyərdim ki, “Rauf, sən sözünün üstündə durdun. Biz hələ də sənin sözünün kölgəsində dayanmağa çalışırıq". Deyərdim ki, “Sən getdin, amma bizi tərk etmədin". Çünki bəzi insanlar torpağa yox, ürəklərə tapşırılır.

- Son olaraq…

-Raufun adı çəkiləndə ağlayanlar zəif deyil. Əksinə, onlar hələ də insan qalmağı bacaranlardır. Çünki hər göz yaşı onun canı bahasına qazandığı sükuta bir duadır.

Sən rahat yat, qardaş. Biz sənin adını nəfəs kimi daşıyırıq…

Mayıl Soltan